سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ

رضویّون

کانون دانش آموختگان دانشکده تربیت مدرس قرآن مشهد، در سال 1389 تأسیس گردید. این وبلاگ وابسته به این کانون، و محلی است برای هم افزایی فعالیت ها و ایده های قرآنی. ان شاء الله بتوانیم قدمی مؤثر در راه ترویج «انس با قرآن کریم» برداریم.

اَوَّاب

توبه، بازگشت از گناه است، اما «اوبه» بازگشت است. زنبور عسل را اوّاب مى‏ گویند چون زیاد مى ‏رود و باز مى ‏گردد و در هر بازگشت شهدى همراه مى ‏آورد و عسلى مى‏ سازد. ما کوچک‏ تر که بودیم، براى خرید نان و ماست، روانه‏ بازارمان مى ‏کردند. ما در راه به هر چیزى روى مى ‏آوردیم؛ چرخ و فلک مى‏ دیدیم، مى ‏ایستادیم؛ دعوا مى ‏دیدیم به دنبال ماجرا مى ‏رفتیم. ما براى خرید رفته بودیم و جمعى بر سر سفره منتظرمان بودند، اما بى ‏خیال به هر چیزى چشم مى‏ دوختیم، به هر جمعى مى ‏پیوستیم و به جاى آوردن نان و ماست بر سر سفره باید در خیابان ‏ها و کوچه ‏ها و کلانترى‏ ها سراغمان را مى ‏گرفتند و در انتظارمان مى‏نشستند. اوّاب کسى است که مى ‏رود و باز مى‏ گردد و مقهور جاذبه ‏ها نمى ‏شود و دل به هر کششى نمى‏ دهد و چشم به هر جلوه ‏اى نمى ‏دوزد. او دنبال کارى است و در تمامى حوادث این کار را فراموش نمى ‏کند و در هر برخوردى با هر گُلى شیره ‏اش را مى ‏مکد و حاصلش را مى ‏آورد. عبدى را خدا مى ‏ستاید که دامن او را خارِ حادثه ‏ها و جاذبه‏ ها نمى ‏چسبد و کشش ‏هاى زمینى او را سنگین نمى ‏کند و در خود نگه نمى ‏دارد؛ «نِعْمَ الْعَبْد»، چرا؟ «اِنّهُ اَوابَّ». او بازگشت دارد و زیاد به سوى خدا روى مى‏آورد، نه این‏که حرکتى نداشته باشد، برخوردى نداشته باشد، نه، در تمامى حرکت ‏ها مقصد را مى ‏شناسد و در تمامى برخوردها کار خود را فراموش نمى‏ کند. اسب‏ هاى زیبا و مرکب ‏هاى رام و خانه ‏هاى راحت، او را با خود نمى ‏برند، که او این همه را با خود مى ‏آورد و شهد و حاصلش را در نزد خدا جمع مى ‏کند و براى او مى‏ خواهد.

منبع: آیه های سبز، ص134 استاد علی صفایی حائری